خوشه چینی

با نگاه کال خویش

به خوشه چینی آفتاب بر خواهم آمد

وقتی

به تضرعی گشوده به آسمان ها

شاخه های در هم تنیده این سیاه شام تقدیر را

می شکنم

تا خیره در چشمان خدا

عطر رسیدن را

در رگهای ترش خواب آلوده

میان روشنی دوباره

به انعکاس بر آیم

و دل شیرین بارم را

در دهان گس روزگار

برای حرکتی دوباره

نوید نیرو باشم...

/ 0 نظر / 3 بازدید