چقدر بزرگ شدن سخته...

باز باران با ترانه...

باز باران با ترانه...

نه!

باران سرود تنهایی ست

که همیشه به صورت عروسکم می نشیند

وقتی ستاره های نامرئی طالعم

تسلیم ابر ها

میان دفتر مشقم گم می شوند .

هر وقت می نوشتم :

باران با ترانه آمده

یک ستاره بزرگ صد آفرین هدیه دفترم بود

و من در دل به معلم می خندیدم:

که چه نادان است

اسم عروسک من که (( ترانه )) نیست...

کودکی ده ساله بودم...

نرم و نازک

چست و چابک

با دو پای کودکانه...

و یک روزکه معلم با همه روزها فرق داشت

و دیگر ( مهربان ) نبود

با ابروانی در هم گره خورده

دست راستم را گرفت

و در نگاه کودکانه ام

چشمهای خون بارش فرو ریخت:

(( از فردا تو ( بزرگ ) هستی ))

دستم را کشیدم

و تا انتهای باغ

که بی انتها بود

دویدم

آن روز هم باران آمد

وقتی من و عروسکم

تنهای تنها بودیم

معلم از دور اما فهمید

که من دیگر خوب خوب می دانم

که باران

تنها و تنها

با سرود تنهایی می آید

نه با ترانه...

                             

               

               يا علی...                     

/ 4 نظر / 19 بازدید
mehrdad

سلام اشرف مخلوقات... کی گفته بزرگ شدن سخته... می شه بزرگ شد ولی بچه موند... از اين لحاظ گفتم ها... وبلاگت زيباست همين طور متن ها و شعرها... سر بزنی خوشحال می شم...

کوچک کویری

سلام..........چيزی نميتونم بگم ......شايد چند بار ديگه بخونمش...........شاد باشيد ...يا علی

الیزابت

سلام.....از وقتی وبلاگتو دیدم ...شگفتی تمام وجودمو فرا گرفت........

rainsky

salam bahar jan/babate ezhare nazarae ghashanget mamnoonam bayad begam ke nazare lotfetoone va einke cheshatoon ghashang mibine vagar na asemane barani chize khasi nadare age hsomaha nabashin bazam azat mamnoonam va tabrik begam be khatere fazaye ghashangy ke sakhti darzemn dar morede einke man az ein hali ke hastam dar biam rastesh bayad begam ke age vaghea eino mikhay az khoda talabeshkon ke fekr nakonam ein mozoo kare sadeyy bashe bazam behem sar bezan khoshhal misham khosh bahsi bye